|
Naar aanleiding van een krantenbericht over geweld richting een zestien jarige jongen ben ik aan een vechtsport begonnen. Ik was vijftien en woonde nog in mijn geboorteplaats Haarlem. Mijn eerste kennismaking was met Taekwondo. Dit heb ik drie jaar beoefend en daar mijn blauwe band in behaalt. In '77 ging ik met een vriend mee naar karate in Amsterdam. De leraar was Naoki Ishikawa. Op dat moment 6e dan..
Sinds 07-'89 heb ik een eigen school. Ik ben begonnen in Haarlem en ben sinds '98 in Sassenheim actief. In die periode had ik al afscheid genomen van alle bonden en leraren. De reden dat ik afscheid had genomen was omdat het niet meer om inhoud ging maar de hoeveelheid stof en vooral wedstrijden. Een gevoel van “is dit het nu?” bleef maar de boventoon voeren. Misschien goed voor een ander maar ik kon me er niet meer in vinden.
Dus zoeken naar een nieuwe leraar. Ondertussen had ik al vele contacten opgedaan met mensen die voor mijn gevoel met Wado bezig waren waar ik mij wel in kon vinden. Natuurlijk is dit via internet en het samen trainen is dus (nog) niet mogelijk. Via een forum over Wado kwam ik dan in contact met mijn toekomstige leraar. De “gesprekken” die daar plaats vonden hadden een diepgang die je weer voor uitdagingen plaatst. Gelukkig had een andere Nederlander (Igor Asselbergs) het initiatief genomen om eens iemand van dat forum uit te nodigen, Bob Nash. Die training werd in 2004 te Amsterdam gehouden. Een klein gezelschap met enkele Duitsers, mijn club en die van Igor. Bijzonder weinig technieken gedaan maar wat een diepgang en wat viel alles op zijn plaats. Dat gevoel dat er meer moest zijn in Wado werd bevestigd. 8 basis technieken en 1 kata was alles dat er voor nodig was om hier mee in zee te willen gaan, ik had mijn leraar gevonden.
Bob en ik hebben elkaar daarna nog vele malen gesproken en gemaild. Het jaar daarop zijn we naar Berlijn gegaan en hebben we nog vele malen de gelegenheid gehad om elkaar te ontmoeten. Niet alleen Berlijn maar ook Heidelberg, Sassenheim en uiteindelijk Amerika. Gevoel van “is dit het nu?” is weg. Inmiddels heb ik aansluiting gezocht en gekregen met de groep van Bob sensei, die ik nu mijn leraar mag noemen. De dojo van Bob sensei is inmiddels een dojo volgens Japans model. Het gaat te ver om hier nu op in te gaan maar op de website vind je daar informatie over (sorry, alleen voor leden). Dit heeft zo zijn impact op mijn dojo. Cultuur verandering en tevens een technische upgrade zorgen ervoor dat we steeds verder weg drijven van de rest van Nederland. Dat is jammer maar ik zal altijd open staan voor dialoog.
We zijn inmiddels aangesloten bij JKF Wadokai Japan en Branch houder geworden omdat we denken dat daar de kennis en de kunde zit. Het grootste probleem in ons kikkerlandje is dat we te weinig kennis hebben over wat Wado is. Klinkt gek maar helaas. Inmiddels zaken gezien en gedaan die ons iedere keer weer terug op onze plaats zet en dat ons doet realiseren dat we eigenlijk bijna niets weten. De uitdaging die hier in zit verscholen is enorm. We zeggen altijd dat er zoveel te leren is in Wado dat de enige constante de verandering. Nu er voor open staan, terug in de lijn en weer de leerling zijn.
Een aantal jaren geleden hebben de Duitsers ook Tobin Threadgill sensei uitgenodigd als ook Bob Nash sensei een stage deed in Berlijn. Toby sensei is Kaicho (stijlhouder) van Takamura ha Shindo Yoshin Ryu Jujutsu (TSYR). Tijdens dit soort seminars weten de heren feilloos de link te leggen tussen de twee disciplines. TSYR is een echte Koryu (oude school) een Jujutsu stijl gebaseerd op wapens als mes en zwaard. Geïntrigeerd door de link met Wado maar vooral door de taak die Toby sensei op zich heeft genomen door de stijl door te geven en mijn interesse in Koryu en Budo hebben mij ertoe aangezet om te opteren voor lidmaatschap. Na een zwaar weekend van ondervraging en ontmoediging had toby sensei ingestemd met een proeftijd. Wetende dat dit een uitzondering is omdat er meer dan duizend van dit soort verzoeken per jaar binnen komen en maar een handje vol mensen worden geaccepteerd was dit een speciaal en eervol moment te noemen.
De gang is er nu behoorlijk ingekomen. Inmiddels is mij toegestaan om een studiegroep in TSYR te beginnen en is mij toegestaan om een Keppan te mogen afleggen. Een traject als dit heeft zijn weerslag op je. Het Wado heeft een wending gekregen waarbij je merkt dat TSYR haar invloed uitoefent. In het Wado merk ik dat de originele boodschap een zeer ingewikkelde boodschap is. Bob sensei kan op vele punten aangeven waar de invloed van TSYR nog merkbaar is en om dat al te herkennen is gewoon geweldig. Deze weder werking is heel apart maar vooral uitdagend.
Inmiddels ben ik 4e Dan volgens JKF Wadokai Japan en dat was een ware uitdaging. De upgrade voor mijn dojo was killing. Leden hebben het heel zwaar gehad en moesten heel veel investeren om op ons huidig niveau te komen. Mijn absolute waardering gaat uit naar diegene die dit vol wisten te houden. Natuurlijk weten de nieuwelingen niet anders, maar de “oude rotten” weten nog hoe het was.
Ik heb mijn uitdaging gevonden en dat geeft heel veel inspiratie voor de toekomst. Het heeft heel veel gekost maar ook weer heel veel voor terug gekregen. Het netwerk aan vrienden en kennissen, de eigen groep, twee persoonlijke leraren – integer van aard, het technisch niveau, allemaal zaken die het heel leuk maken om in te investeren en om vooral heel veel plezier mee te hebben, want dat is wel heel erg belangrijk.
Groetjes Arnold
| 
